Peter Looijmans: ‘Ik ben gewoon een jongen van hier’

GELDROP-MIERLO – Vraag Peter Looijmans waar hij vandaan komt en je krijgt geen lang politiek verhaal. Zijn antwoord is eenvoudig: “Ik ben gewoon een jongen van hier.”

Geboren aan het Bogardeind, opgegroeid in de Akert, gevoetbald, gewerkt, kinderen grootgebracht en inmiddels opa geworden in dezelfde gemeente waar hij de afgelopen acht jaar wethouder was. Op maandag 15 juni nam hij afscheid van ‘zijn’ Geldrop-Mierlo. Wie Peter kent, weet dat hij niet graag achter een bureau blijft zitten. De kans is groter dat je hem tegenkomt langs een sportveld, bij een muziekvereniging, in de supermarkt of tijdens een wandeling door de wijk. “Als je wethouder bent, ben je eigenlijk nooit helemaal vrij”, zegt hij. “Maar dat vond ik juist het leuke. Overal ontstaan gesprekken. Soms bij een officiële bijeenkomst, maar net zo vaak tussen de bloemkolen in de supermarkt.” Na acht jaar wethouderschap vindt hij het tijd voor een nieuw hoofdstuk. “Acht jaar is een mooie periode. Ik heb altijd gezegd dat je ook moet weten wanneer het goed is geweest.” Dat hij ooit wethouder zou worden, stond niet vast. Na zijn vervroegde militaire dienst keerde hij in 1980 terug naar Geldrop zonder duidelijk plan voor de toekomst. Op advies van zijn vader ging hij aan de slag in de textielindustrie. Hij begon onderaan de ladder en werkte zich op. “Uiteindelijk mocht ik de telex bedienen omdat ik dat in militaire dienst had geleerd. Dat was toen behoorlijk modern.” Op zijn 25e ging het bedrijf failliet. Wat volgde noemt hij zelf lachend “twaalf ambachten, dertien ongelukken”. Juist die periode bleek achteraf bepalend. “Ik heb veel mensen ontmoet die moeite hadden om mee te komen op de arbeidsmarkt. Daardoor zag ik hoe belangrijk kansen zijn. Dat gevoel is nooit meer weggegaan.”

Die ervaringen brachten hem naar een hbo-opleiding Personeel & Organisatie en vervolgens naar functies bij onder meer het ministerie van Sociale Zaken, Severinus, het Anna Ziekenhuis en Anna Ouderenzorg. Vooral de zorg maakte indruk. “Ik heb daar gezien hoeveel mensen iedere dag klaarstaan voor anderen. Zorgpersoneel staat vaak niet vooraan, maar het zijn wel de mensen die het verschil maken.” Zijn maatschappelijke betrokkenheid vormde uiteindelijk ook de basis voor zijn politieke loopbaan. Via lokale partijen kwam hij terecht bij Democratische Groepering Geldrop. “Vanaf de zijlijn lijkt het soms simpel. Totdat je ziet hoeveel afwegingen er achter iedere beslissing zitten.” Tijdens zijn wethouderschap stonden bestaanszekerheid, armoedebeleid, sport en cultuur centraal. “Voor mij ging politiek nooit over politiek. Het ging over mensen. Zeker voor inwoners die het moeilijk hebben. Dan gaat het niet alleen over regels of beleid, maar over bestaanszekerheid, mee kunnen doen in de samenleving en gezien worden.” 

Een project waar hij met trots op terugkijkt, is Hulp op Maat. “Veel mensen schamen zich voor financiële problemen. Daardoor wachten ze vaak te lang. Juist daarom wilden we laagdrempelig zijn.” Volgens Looijmans werd het belang van die ondersteuning extra zichtbaar tijdens de energiecrisis en de inflatie als gevolg van de oorlog in Oekraïne. “Samen met organisaties hebben we geprobeerd mensen zo goed mogelijk te ondersteunen. Dat zijn momenten waarop je als gemeente écht iets kunt betekenen.” Ook sport en cultuur lagen hem na aan het hart. “Een gemeente is meer dan stenen en wegen. Sportverenigingen, muziekverenigingen, culturele instellingen en vrijwilligers zorgen voor verbinding.” Over vrijwilligers spreekt hij met zichtbaar enthousiasme. “Van trainers tot bestuursleden en van iemand die koffie schenkt in een buurthuis tot muzikanten die een vereniging draaiende houden: zij zijn de smeerolie van onze samenleving.”

Ook het behoud van zwembad De Smelen noemt hij als een van de hoogtepunten. “Een dorp als Geldrop-Mierlo hoort gewoon een eigen zwembad te hebben. Voor zwemlessen, verenigingen, ouderen en mensen met een beperking. En eerlijk is eerlijk: half Geldrop heeft daar jeugdherinneringen liggen.” Besturen betekent ook moeilijke keuzes maken. “Je moet eerlijk blijven en uitleggen waarom je iets doet.” Sommige dossiers bezorgden hem de nodige hoofdbrekens, maar hij leerde ook zijn rug recht te houden. “Er zit regelmatig spanning tussen wat je bestuurlijk graag zou willen en wat financieel of politiek mogelijk is.”

Naast bestuurlijke uitdagingen kreeg Peter ook persoonlijk een zware klap te verwerken. In 2011 verloor hij zijn vrouw op 48-jarige leeftijd. “Dat verandert alles. Je leert heel snel wat écht belangrijk is.” Met trots spreekt hij over zijn twee dochters en drie kleinkinderen. “Opa zijn is misschien wel de mooiste functie die ik ooit heb gehad.” Stilzitten is voorlopig geen optie. Vrijwilligerswerk lonkt, net als wandelen, bluesconcerten, vistripjes en tijd doorbrengen met familie en vrienden. “Ik ben gestopt als wethouder, niet als mens.”

Zijn boodschap aan Geldrop-Mierlo is helder: “Blijf naar elkaar omkijken. Dat is wat onze gemeente sterk maakt. Uiteindelijk zijn het niet de gebouwen, de wegen of de regels die een gemeenschap vormen. Dat zijn de mensen.”