Over twee oudjes die samen op het gemak een ommetje maken
Waarschijnlijk was het wel een mooi gezicht de afgelopen dagen. Of misschien eeder lachwekkend. Bing en ik samen op pad. De een genietend van z’n ouwe dag, de ander meer strompelend dan lopend vanwege een pijnlijke voet.
Die pijnlijke voet kwam door de regelmatig terugkerende ontsteking. Daar heb ik al een aantal jaren bij tijd en wijle last van. Soms links, soms rechts. Gelukkig tot nu toe wel altijd maar aan een kant tegelijk.
De ontsteking was al even buiten beeld, maar nu weer helemaal terug. In de ochtend voelde ik al iets, in de loop van de dag werden de pijn en het ongemak groter. Deze keer concentreerde de ontsteking zich in eerste instantie in mijn grote teen. Dat was nieuw. Een grote teen: rood, pijnlijk en anderhalf keer zo dik als ‘normaal.’ Een dag later was het geheel meer verspreid. Weer een paar dagen later was alles weer op z'n retour.
Best een belemmering, zo’n ontsteking in de voet. Lopen ging niet echt makkelijk. Bing wil natuurlijk gewoon zijn ommetjes blijven maken en een hele dag stil zitten is niet echt mijn ding. Dus maakte ik toch ook mijn wandelingetjes met Bing. Al was er op de hoogtijdagen van de ontsteking niet echt sprake van een wandelingetje. Bing is een bejaarde hond en doet het op zijn gemak. Meestal tenminste. Nu de insectentijd weer begonnen is meent Bing dat ie naar alle bijen, hommels en wespen moet happen.
Voetje voor voetje, eigenlijk meer schuifelend dan lopend, sjokte ik achter Bing aan
Een vlieg doet ie dan weer geen kwaad. En de kleine beestjes zijn gelukkig vlugger dan mijn oude vriend. Een paar jaar geleden had Bing een keer wel beet, met een flink opgezwollen snuit als resultaat. Zeg maar een ontsteking dus. Van die pijnlijke snuit na de rake hap heeft ie helemaal niets opgestoken.
Bing maakt in de regel zijn ommetjes op een zeer ontspannen manier. De hondenjaren beginnen te tellen en hij heeft natuurlijk alle tijd van de wereld. Meestal maan ik hem heel lichtjes om vooral een stapje verder te zetten, nu was het voor mij nog een flinke klus om hem bij te houden. Voetje voor voetje, eigenlijk meer schuifelend dan lopend, sjokte ik achter Bing aan.
martin de bruijne